Multiple Systeem Atrofie is een aandoening waarbij storingen ontstaan bij de informatieoverdracht in de hersenen. Dit gebeurt doordat eiwitten klonteren op plekken waar aansturing van de autonome functies van het lichaam plaatsvindt. Als gevolg daarvan breken hersencellen af. Plassen, slikken, bloeddrukregulatie en ademhaling zijn autonome lichaamsfuncties die aangetast kunnen raken.

Patiënten met MSA-P hebben bovendien verschijnselen van de ziekte van Parkinson, zoals trillen (tremoren), spierverstijving en verlies van spierkracht. Daarom luidt de volledige diagnose 'MSA-P' ('P' van 'parkinsonisme'), maar het is dus een andere aandoening dan de ziekte van Parkinson. MSA-P  heeft ook een doorgaans sneller en ernstiger verloop.

Omdat MSA-P zeer zeldzaam is, wordt de aandoening vaak laat herkend, zodat het lastig is om voorspellingen te doen over de levensverwachting. De ziekte is progressief, maar de achteruitgang verloopt bij de ene patiënt trager dan bij de andere. Vaak zijn de eerste jaren nog redelijk klachtenarm, al merkt de patiënt wel geleidelijke achteruitgang. In de meeste gevallen wordt een overleving tot maximaal negen jaar na vaststelling van de ziekte aangehouden.

Voor verdere informatie over  MSA-P kan je terecht op de websites:

https://www.hersenstichting.nl/hersenaandoeningen/multipele-systeem-atrofie-msa/

https://www.uzleuven.be/nl/media/89370138-cf38-442a-8317-3ea72e377442/Multisysteematrofie.pdf